De tandpastaglimlach en het blauwe overhemd – volksverlakkerij van Postal Gold.


Er zijn van die momenten dat je weleens denkt: “waarom zouden we ons nog druk maken om een beetje leuke, onderhoudende, eerlijke en opvallende reclame te maken?” Blijkbaar werkt het ook gewoon als je vooral niet creatief bent en de mensen gewoon een mooi verhaaltje voorspiegelt – anders zou dit soort buisvervuiling natuurlijk niet gemaakt en uitgezonden worden. Maar erger nog – los van je eigen vakmatige bespiegelingen- wordt het als je je gaat verdiepen in de mensen die hier intrappen. Zouden die bijvoorbeeld als ze zo’n commercial zien zo’n bedrijf als Postal Gold dan ook Googelen? En al die andere filmpjes tegenkomen, die in andere landen worden uitgezonden? Zouden ze dan gaan twijfelen aan de geloofwaardigheid van zo’n bedrijf? Of zou het ze niet uitmaken? Zou het ze opvallen dat al die ‘commercials’ waarschijnlijk ergens op één dag op één locatie ergens in Europa zijn geschoten? Dat alleen de achtergrondjes, bordjes, figuranten en ‘acteurs’ veranderd zijn? Dat die laatsten dan wel weer allemaal een blauw overhemd aanmoesten van de Marketing Manager van PostalGold. Dat Frankrijk en Duitsland natuurlijk weer dwars lagen ‘binnen de campagne’ en het nét even anders moesten? Dat bijna alle vrouwen die getuigen “dat Postal Gold ze wel 450 euro opstuurde” in het zelfde huis blijken te wonen? Man, man, man. Wat een rommel. Nog een lichtpuntje: het nieuwe woord ‘ongewenste goud‘. Dat vind ik dan wel weer een klein vondstje. Maar die haalt het natuurlijk niet bij mijn vondstje van zojuist: ‘buisvervuiling’. Gelukkig heeft De Pers er al over geschreven en heeft Koefnoen hem al gepersifleerd – klik maar even verder.