Sedert.

sedert.png
Van 1993 tot en met 2001 kwam ik er bijna dagelijks: Café anno 1890. Voor de lunch, sowieso, en vaak in gezelschap (naast toenmalig partner Maarten, natuurlijk) van Onno. Verjaardagen vierde ik er, afscheid van bureau’s (best vaak, dus), nieuwe banen, gewonnen en verloren pitches en her en der een nieuwe liefde. We hebben er talloze campagnes bedacht en zelfs onze nooit uitgevoerde maar desondanks briljante campagne voor Croma “We hebben het in Nederland zo slecht nog niet” is er ontstaan, terwijl we één van de stamgasten hoofdschuddend en ‘tssss….’ roepend de Telegraaf zagen doorbladeren, op slag gelukkig wordend en het nieuws vergetend op het moment dat Cora hem een broodje bal uit de jus voorschotelde.
Sinds enige tijd vertoef ik er weer met enige regelmaat, omdat het erg strategisch ligt tussen de punten waarheen de reis me bijna dagelijks voert. Wat een warm bad! Cora en Ellen zwaaien er nog steeds de scepter, met nog even straffe hand (“Zeg, til je poten eens op joh, slof je thuis ook zo?”) Er zitten zelfs nog dagelijks stamgasten die er tien jaar geleden ook al zaten. En nog steeds komt ‘alles er’: van geslaagde bankdirecteur tot gesjeesde beurshandelaar, van onderwereld tot Quote 500, van vastgoedjongen naar reclamemensch naar journalist en ook Hein de Kort is er regelmatig te vinden. Gelardeerd-uiteraard- met de nodige roofkippen – zij het een jaartje ouder inmiddels. Maar… het moet gezegd – ook de tand des tijds is aan 1890 niet voorbijgegaan. Maar dan in positieve zin: groter en ruimer, professioneler, automatische schuifdeuren, een heuse Hyves, een pin-automaat en zelfs gratis Wifi! Prima plek voor op Werkplekzoeker (mooie uitvalsbasis voor nomaden als ik) en met name de nieuwe lounge achterin, met het Chesterfield bankstel, leent zich goed voor ‘kopjes koffie’ met het netwerk. Toch mooi dat sommige dingen nooit (helemaal) veranderen.