Van een abri een olifant maken.

Noem ons mierenneukers, maar we zijn hier nu eenmaal recht in de leer. Die leer schrijft ons voor dat we zelf niet rusten voordat een idee 200% perfect is. En die leer zorgt ervoor dat we continue blijven opletten of anderen dat ook doen. Daarbij hebben we niets aan sociaal wenselijk gedrag of politieke correctheid (daar heeft trouwens nooit iemand wat aan), vandaar dat we er vandaag zelfs niet voor schromen om onze gastgemeente – Haarlem – op The Wall of Shame te afficheren. De Afdeling Communicatie aldaar (we bellen binnenkort even voor een kennismakings-kopje-koffie, we hebben namelijk vaker met Afdelingen Communicatie van Gemeenten te maken gehad) heeft namelijk de kans op toch nog een érg goed idee met een op zich nietszeggende poster laten liggen – voor wijdopen doel.
Ok, we beginnen bij het begin. De poster. Tja. Wat kun je er feitelijk over zeggen? Typisch ‘corporate communicatie’ vanuit een gemeente. Van die posters met ‘een grappige illustratie’ en een kopregel die – heel ‘aap eet banaan’- natuurlijk ook op dat plaatje slaat. In de briefing stond ongetwijfeld dat de uiting ‘moest aanzetten tot actie’. Vandaar natuurlijk het ‘Doe mee!’.
Of er met het ‘Haarlem kiest voor energiebesparing’ dat bovenin staat de Gemeente Haarlem (lees: de individuele raadsleden en wethouders) bedoeld wordt, is me niet helemaal duidelijk. Ze kunnen het natuurlijk ook als een oproep aan de bevolking bedoeld hebben in de gebiedende wijs, maar dan slaat het ‘Doe mee!’ weer nergens op – dat zal dus wel niet. Dat zou dubbelop zijn. En oh ja: voor de niet-Haarlemmers onder onze lezers – de mug staat symbool voor de Haarlemmer (heb ik ook op Wikipedia moeten opzoeken toen ik hier kwam wonen). Dat klopt dan dus wel weer. Maar ja, het blijft zo’n 13-in-een-dozijn-poster waar je in de regel gewoon aan voorbij loopt. Niet alleen als reclamemaker, maar ook als burger.
En toch… je kunt zelfs met zo’n slap affiche een wereldidee maken, met stopping power. Als je maar even nadenkt. Of nét iets verder nadenkt. Want: waarom hang je een poster die oproept tot of wereldkundig maakt dat je aan energiebesparing doet in een mupi of abri die ’s avonds en ‘s nachts hel verlicht wordt door honderden kilowatts verslindende tl-buizen?
Ben ik nou gek? Als enige? Was het niet veel beter geweest als juist alléén die abri’s en mupi’s waarin deze poster hangt, ’s avonds en ’s nachts uitgezet werden? Om te benadrukken dat je datgene dat je zegt ook daadwerkelijk wáár maakt? (Dat is als ‘zendende communicatiepartij’ sowieso altijd verstandig om te doen, dat waarmaken wat je zegt, maar in het geval van een Gemeente natuurlijk nog een tandje extra – zo vaak krijg je als gemeente namelijk niet de kans om aan te tonen dat je niet alleen één keer in de vier jaar net doet alsof, maar dat je het écht meent).
Het wordt dan natuurlijk helemaal leuk als er van die ‘ingezonden brievenschrijvers’ gaan bellen met Gemeentewerken, om te melden dat de verlichting van de abri’s het niet doet. En dat ze dan worden doorverbonden met de woordvoerder van de gemeente, of liever nog: de burgemeester zélf, die dan fijntjes uitlegt dat dat juist de bedoeling was. Laten we nu eens aannemen dat er zeker 3 van die ingezondenbrievenschrijvers hadden gebeld. Dat hadden in elk geval nog 3 andere mensen dan ik zich druk gemaakt om deze duistere episode in de geschiedenis van Haarlem’s communicatiebeleid. En het licht gezien.