28 november, 2012.

Hoe mijn dag was? Eumh… Even denken. Je bedoelt los van al het gereis? Het niet aflatende, niet-efficiënte gewacht, het zoeken naar een plekje, met teveel tassen. En dat je je dan steeds vergist in de effectieve reistijd? Je moet immers ook nog van én naar het station. En dat dan vandaag twee keer. Dat dus. Maar verder?

Ach, ja. Eigenlijk wel goed. Veel gepraat, veel koffie gedronken, maar wel met erg leuke mensen over erg leuke projecten. Dat begon met online marketing goeroe (mag ik dat zeggen? Ja, dat mag ik zeggen) Patrick Petersen, in wat vandaag the place to be zou worden: Dudok. Los van het feit dat ik een persoonlijk gesigneerd exemplaar van zijn nieuwste boek kreeg, waren daar diverse raakvlakken, gedeelde belangen en dromen – maar ook de mogelijkheid om die waar te maken. Vrijdag praten we verder, met als ‘insteek’ (wat een ka.. uu… tee woord, eigenlijk) het opschudden van Rotterdam en het mobiliseren van de creatieve industrie, aldaar.

Na Patrick was daar even een ‘slik-momentje’, toen de cliënt besloot – ondanks Evert van Gelderen’s relatief geruststellende woorden – geen ballen genoeg te hebben om in één klap en in één dag haar merk wereldberoemd te maken in Nederland. Iets met B.H. te A. – hou de timeline in de gaten, ik zet hem er volgende week ergens wel op. Het enige dat er na dat nieuws op zat, was het vieren – goed of slecht bestaat niet, dus elk nieuws dien je op gepaste wijze te vieren.

Dat deed ik met gebak. En met vrienden Remo Hardeman en Karima Benali die ‘toevallig’ ook in Dudok zaten, dus mooi konden inglijden in de afspraak die aanstonds was, met de indrukwekkende Eugenie Stello. Mooi mens, in alle opzichten. Dat gaat nog wat worden, met haar plannen – ik hou wel van ambitieuze mensen die een doel voor ogen hebben, maar ook de vonk hebben om hun vuur aan te wakkeren en op te stoken. Hou haar in de gaten, en als je dat niet doet, zorg ik er wel voor dat je straks niet meer om haar heen kunt.

In de trein terug een leuke ontdekking: ook Miel Blok begint het En, hoe was jouw dag? concept te begrijpen, en is ook een begonnen met een dagelijkse verslaglegging. Dat wordt vast grappig als wij elkaar een keer ontmoeten weer, en dan allebei over de dag schrijven. Mooi testje om te zien of twee gesprekspartners beiden een zelfde gevoel over een afspraak delen.

Nu is het wel welletjes geweest, voor vandaag. Geen mail meer – dat komt later wel. Slapen wil ik, lezen, ‘chillen’ zoals de jeugd van tegenwoordig dat noemt en me opladen voor wat me morgen te wachten staat: een hele dag beuken en vlammen. Dat zouden we bijna vergeten. B

Behalve ik, dan.