Tibor Olgers: onthoud die naam.

Er zijn niet zoveel mensen die ik bewonder. Of die me uitdagen, prikkelen, iets leren. Laat staan: inspireren.

Maar dit jaar kwam ik er weer eens een tegen. 

Aanvankelijk irriteerde hij me. Geniale copy in zijn nieuwsbrieven, en dan ook nog flink aan de weg aan het timmeren in een markt die ik bedacht had te gaan veroveren. Zoals altijd met iets dat of iemand die ‘triggert’ (vreselijk woord), moet je er dan iets mee. Leer je ervan. Heb je er iets aan. 

Ik kon niet anders dan hem een keer complimenteren met z’n teksten, en toen was het er. Verbinding.

Die werd sterker toen ik een keer iets bij hem deed wat ik verafschuw: een workshop. Goeie keuze. Achteraf. Ik had die spiegel wel even nodig om de balk uit mijn eigen oog te pulken. 

Er bleef ook iets knagen. Er was iets ‘mysterieus’ aan hem. Iets waar ik de vinger niet achter kreeg. En daar kan ik dan slecht tegen. De volgende dag kwam er een mail: hij had z’n baan opgezegd, en ging vol voor zijn eigen bedrijf. Een baan waar je in de regel niet over kunt praten: persoonsbeveiliger bij de overheid.

Toen vielen alle stukjes op z’n plek. 

Eén van de leukste mensen die ik dit jaar tegenkwam, die ik ook even hard nodig had, die voortvarend en integer bezig is, en verdomd goed in z’n vak. Lekker tegendraads. Volop oprechte aandacht. En ik blijf het zeggen: meesterlijke copy. 

Neem nou dit Kerstverhaal, weer (mustread!). Over een cactus. Het is ook groen. En heeft ook naalden. Maar daar houdt elke vergelijking mee op. In de diepere laag herkent elke ‘zoeker’, elke ‘zich afvrager’, elke ‘zelfverwonderaar’ vast wel de mythologie van de Christus-symboliek.

Het Hogere Zelf dat geboren wordt op het moment dat Alles er aan toe is. En dat los kan laten. 

Zo, genoeg stichtelijke woorden. Genoeg ‘Happinez-gezweef’. Wat ik maar wil zeggen: Tibor Olgers – mooie vent ben je. Ga zo door.

Ik laat je niet meer los 😉